Odremontowany w 2003 r. okazały dworzec w Skierniewicach należy obecnie do najładniejszych obiektów dworcowych w Polsce. Z daleka przypomina gotycki zamek. Z dziejów dworca Pierwszy budynek dworca w Skierniewicach wzniesiono w 1845 r. wraz z budową Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej. Leżał on na skraju zachowanego do dziś parku (naprzeciw parowozowni, obok mostu nad Łupią), na terenie osobistych dóbr cara rosyjskiego. Co ciekawe, nie należał do kolei, lecz był zarządzany przez carskich namiestników. Lokalizacja ta była bardzo wygodna dla cara i jego świty zamieszkujących w położonym w parku pałacu dawnych arcybiskupów gnieźnieńskich. Pierwszy, jednopiętrowy dworzec zaprojektował Adam Idźkowski w stylu orientalnym, zwanym także mauretańskim - gmach ozdabiały łuki, kolumny, wieżyczki. W związku z budową Drogi Żelaznej Warszawsko-Bydgoskiej i odcinka Łowicz-Skierniewice w 1861 r. przystąpiono do rozbudowy stacji (m.in. powiększono parowozownię, wydłużono tory stacyjne). W 1870 r. administrator carski zerwał umowę z koleją na eksploatację dworca, co wymusiło budowę nowego obiektu. Mimo wzniesienia nowego dworca stary carski obiekt obsługiwał pociągi nadzwyczajne, dowożące gości...
Odremontowany w 2003 r. okazały dworzec w Skierniewicach należy obecnie do najładniejszych obiektów dworcowych w Polsce. Z daleka przypomina gotycki zamek. Z dziejów dworca Pierwszy budynek dworca w Skierniewicach wzniesiono w 1845 r. wraz z budową Drogi Żelaznej Warszawsko-Wiedeńskiej. Leżał on na skraju zachowanego do dziś parku (naprzeciw parowozowni, obok mostu nad Łupią), na terenie osobistych dóbr cara rosyjskiego. Co ciekawe, nie należał do kolei, lecz był zarządzany przez carskich namiestników. Lokalizacja ta była bardzo wygodna dla cara i jego świty zamieszkujących w położonym w parku pałacu dawnych arcybiskupów gnieźnieńskich. Pierwszy, jednopiętrowy dworzec zaprojektował Adam Idźkowski w stylu orientalnym, zwanym także mauretańskim - gmach ozdabiały łuki, kolumny, wieżyczki. W związku z budową Drogi Żelaznej Warszawsko-Bydgoskiej i odcinka Łowicz-Skierniewice w 1861 r. przystąpiono do rozbudowy stacji (m.in. powiększono parowozownię, wydłużono tory stacyjne). W 1870 r. administrator carski zerwał umowę z koleją na eksploatację dworca, co wymusiło budowę nowego obiektu. Mimo wzniesienia nowego dworca stary carski obiekt obsługiwał pociągi nadzwyczajne, dowożące gości do pałacu, w tym słynny zjazd trzech cesarzy w dniach 14-17 października 1884 r. W okresie międzywojennym dworzec mieścił szkołę i przedszkole, a następnie magazyn. Niestety spłonął w styczniu 1945 r. Nowy, zachowany do dziś dworzec zbudowano w 1873 r. nieco bliżej Warszawy (o 400 m) ze względu na ograniczenie stacji od strony zachodniej rzeką Łupią. Okazały budynek w stylu neogotyckim zaprojektował Jan Heurich (ojciec), a budową kierował Kazimierz Roguski. Dworzec ma dwie kondygnacje i ciekawe wieżyczki, które nawiązują do gotyckich zamków. Wewnątrz znajdowały się kasy, a także biuro poczty, biuro telegrafu kolejowego, kilka poczekalni (w tym specjalne pokoje dla dam), restauracja dworcowa, kancelaria zawiadowcy, stróżówka portiera. Toalety umieszczono w pobliskim, również zachowanym, niewielkim budynku także w stylu neogotyckim. Przed dworcem od strony miasta znajdował się obszerny brukowany podjazd, który przyozdabiały naftowe lampy i strzyżone w kształcie fi gur zwierzęcych drzewa akacjowe. Obecnie plac ten w dużej mierze wypełnia postój taksówek, a w miejscu strzyżonych drzew znajduje się kilka niewielkich iglastych krzewów. Po kilkunastu latach nad peronem pierwszym wzniesiono piękną, zachowaną do dziś wiatę peronową. Oprócz nowego dworca w latach 70. XIX w. zbudowano domy dla służby, przebudowano stację wodną, a w 1880 r. oddano nową stację pomp, natomiast w kolejnych latach w części wschodniej stacji (po stronie północnej i południowej linii kolejowej) rozbudowano tory i urządzenia do obsługi pociągów towarowych. Szczęśliwie neogotycki dworzec przetrwał dwie wojny światowe, a w 1967 r. wraz z wiatą peronową został wpisany do rejestru zabytków. W latach 80. XX w. rozpoczął się kapitalny remont obiektu, który trwał aż do czerwca 2003 r. W ramach prac odnowiono charakterystyczne dla epoki PRL płaskorzeźby przedstawiające elementy symboliki robotniczo-chłopskiej (Fabrykę Ciągników Ursus, prace nad planem Warszawy, żniwa, motyw sierpa i młota). Najciekawsza z nich przedstawia postaci ludzkie z sierpem i młotem, podpis głosi: "Kultura i sztuka - to najwspanialszy środek zbliżenia między narodami". W ten sposób wizyta na dworcu staje się żywą lekcją historii. W czasie remontu funkcję dworca pełnił prowizoryczny prostokątny budynek wzniesiony ok. 100 m w kierunku wschodnim (obecnie restauracja). Oglądając stację, można również przypomnieć sobie bohatera "Lalki" Bolesława Prusa - Stanisława Wokulskiego, który po odkryciu zdrady Izabeli Łęckiej, niezwykle wzburzony, wysiadł z pociągu właśnie w Skierniewicach, a potempostanowił odebrać sobie życie naprzeciwko obecnego parku. Zwiedzanie Stacja Skierniewice ma dwa perony i trzy krawędzie peronowe. Uwagę zwraca piękna drewniana wiata nad peronem 1, która wsparta jest na filigranowych żeliwnych kolumnach.
Judyta Kurowska-Ciechańska, Ariel Ciechański
